Άγιος Γεώργιος
O ΑηΓιώργης ήταν ανέκαθεν προστάτης και πολιούχος του χωριού μας. Η εκκλησία που είχε κτιστεί προς τιμή του, σε μικρό βεβαίως μέγεθος, υπήρχε στο σημείο εκείνο που βρίσκεται τώρα από της συστάσεως του οικισμού, χωρίς να είναι δυνατός ο ακριβής προσδιορισμός της χρονολογίας κτίσεώς της όμως είναι βέβαιο ότι κτίστηκε την δεκαετία του 1850.
Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες κατοίκων του χωριού η μοναδική είσοδος της εκκλησίας αυτής είχε μικρό ύψος και άνοιγμα, το δε δάπεδό της ήταν χαμηλότερο από την επιφάνεια του εδάφους, κατά το πρότυπο θεμελίωσης των εκκλησιών που ανεγείροντο επί Τουρκοκρατίας, με αιτιολογία την αδυναμία εισόδου εφίππων τούρκων εντός των εκκλησιών. Για να μπουν μέσα οι προσκυνητές κατέβαιναν τρία – τέσσερα σκαλοπάτια, ενώ το ιερό της βρισκόταν μόλις είκοσι εκατοστά υπερυψωμένο από το δάπεδο του κυρίως ναού. Το 1906 οι κάτοικοι αποφάσισαν, με δικά τους έξοδα, να αναγείρουν στο ίδιο σημείο και περιμετρικά του μικρού ναού, νέο περικαλλή, έχοντας όμως σαν αφετηρία την Αγία Τράπεζα του παλαιού, που είχε ήδη εγκαινιασθεί και την οποία διατήρησαν. Συνέχισαν μόνο το κτίσιμο της βάσης της για να υπερυψωθεί στο σημείο που είναι σήμερα. Διακρίνεται ακόμη και τώρα η συνέχιση της τοιχοποιίας της βάσης της Αγίας Τράπεζας στο σημερινό της ύψος που αποδεικνύει τα παραπάνω. Άρχισαν λοιπόν να σκάβουν θεμέλια γύρω από αυτή την μικρή εκκλησία, σε οικοπεδική έκταση που παραχώρησε για το σκοπό αυτό ο συγχωριανός μας Ηλίας Αντωνάκος.
Το εσωτερικό της εκκλησίας κοσμείται με τεράστιους πολυελέους, επάργυρα καντήλια, χρυσοκέντητα λάβαρα, φορητές εικόνες, ιερά σκεύη και με σύγχρονη επίπλωση. Μέχρι πρότινος η ιστόρησή της είχε γίνει με μεγάλες φορητές ξύλινες εικόνες. Τελευταία οι ξύλινες εικόνες που κρέμονταν στους τοίχους της εκκλησίας αντικαθίστανται σταδιακά με αγιογραφίες – τοιχογραφίες Βυζαντινής τεχνοτροπίας. Ολόκληρος ο εξοπλισμός και ο διάκοσμός της είναι αφιερώματα ευλαβών συγχωριανών μας που βρίσκονται στο χωριό, σε άλλες πόλεις της πατρίδας μας και στο εξωτερικό.
Αγία Μαρίνα
Στην συνοικία Κορολέκα κτίστηκε άλλο ένα μεγάλο ναΐδριο προς τιμή της Αγίας Μαρίνας, με έξοδα της οικογένειας του Νίκου Μακρή, μέσα στο οικόπεδο του σπιτιού του, αφιερωμένο στο όνομα της συζύγου του Μαρίνας.
Αγία Παρασκευή
Το παλαιότερο εξωκλήσι που κτίστηκε προς τιμή και μνήμη της Αγίας Παρασκευής σχεδόν με την πρώτη μόνιμη εγκατάσταση των κατοίκων στην περιοχή, και πάντως πολύ πριν από το 1900, ήταν στην θέση Πλατάνι. Είναι χτισμένο πάνω σε ένα μικρό οροπέδιο, που ανατολικά του η θέα είναι εκπληκτική, αφού αγναντεύει κανείς ακόμη και τα Δολιανά αλλά και το Άστρος με την καταγάλανη θάλασσα. Αρχικά είχε αρχίσει να κτίζεται στη θέση που σήμερα στεγάζεται η ταβέρνα και γίνεται το γλέντι μετά τον εσπερινό, εκατό μέτρα περίπου απόσταση από τη σημερινή εκκλησία.
Είναι λιθόκτιστη με κεραμοσκεπή και έχει σχήμα ορθογώνιο, σε ρυθμό μονόκλιτης Βασιλικής χωρίς τρούλο. Τα μαρμάρινα παράθυρα της σχηματίζουν στρογγυλούς φεγγίτες, ενώ στα δυτικά υπάρχει γραφικός πρόναος. Το τέμπλο έχει εικόνες μισοκατεστραμμένες από τη φθορά του χρόνου και μια μεγάλη εικόνα της Αγίας, πάνω στο προσκυνητάρι.
Αγία Τριάδα
Με εισφορές κατοίκων αλλά και ξενιτεμένων έχει χτιστεί, μεταξύ άλλων, η Αγία Τριάδα στην περιοχή Πλεύρα στο Σαμόνι.
Άγιος Πέτρος
Λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια του χωριού, σε ένα υψίπεδο του γειτονικού λόφου Καυκαλάς, οι κάτοικοι έκτισαν εξωκκλήσι για να τιμήσουν τους Αποστόλους του Χριστού, τον Πέτρο και τον Παύλο. Οι εικόνες στο τέμπλο είναι αναγεννησιακού ρυθμού, μερικές ιστορημένες πάνω σε λαμαρίνα. Όπως σε όλα τα εξωκλήσια δεν υπάρχουν αγιογραφίες αλλά μόνο μερικές φορητές εικόνες.
Η θέα από το προαύλιο της εκκλησία είναι υπέροχη. Από εκεί βλέπει κανείς, σε πανοραμική θέα, την συνοικία Ζαρελιάνικα, το σιδηροδρομικό σταθμό, τον ελαιώνα του Σαμονιού, το γεφύρι του Αρκουδιά, ακόμη τον Αχλαδόκαμπο και την πόλη του Ναυπλίου, με τη θάλασσα του Αργολικού κόλπου.
Προφήτης Ηλίας
Απέναντι από το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στην κορφή ενός λόφου, είναι κτισμένο εδώ και πολλές δεκαετίες ένα λιτό και απέριττο εξωκκλήσι, προς τιμή του Προφήτη Ηλία. Οι εικόνες του τέμπλου είναι δωρεά του Ιερέα ΠαπαΓιωργαγγελλή από το Καστρί που κατά το παρελθόν ιερούργησε στην εκκλησία του Αη Γιώργη.
Η θέα της γύρω περιοχής από την κορυφή του λόφου είναι μαγευτική και αποζημιώνει τον επισκέπτη-προσκυνητή. Από εκεί αγναντεύει κανείς κατά το νοτιά την κοιλάδα του ποταμού Τάνου, καθώς και τους Καστρίτικους οικισμούς ΑηΓιώργη, Ντουμινά, Στόλο, Μελίσσι κλπ, ενώ κατά το βοριά φαίνονται τα Μεσοραχίτικα, το Πλατάνι, ο Καυκαλάς, η Κάρβια, τα πάνω σπίτια του χωριού και το όρος Παρθένιο σε όλο του το μεγαλείο.
Ξωκλήσι Άγιος Δημήτριος
Στις 26 του μήνα Οκτώβρη είναι γνωστό πως τιμάται η μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. Λίγο πιο κάτω από την πηγή της Κάρβιας, στην περιοχή του Καυκαλά και πιο πάνω από τα Λιατσέκα καλύβια, στα Μεσοραχίτικα, οι φιλόθρησκοι και θεοφοβούμενοι Μασκλινιώτες είχαν κτίσει από παλιά ένα ταπεινό χωμάτινο προσκυνητάρι σκεπασμένο με λίθινες πλάκες. Εκεί τοποθέτησαν την εικόνα του Αγίου και οι περαστικοί ξωμάχοι του χωριού άναβαν το καντήλι του.
Την δεκαετία του 1940 οι χωριανοί βελτίωσαν την λιθοδομή στο προσκυνητάρι σε ανάμνηση του παρακάτω γεγονότος. Την περίοδο 1941-1942,υπήρχε στην περιοχή μεγάλη ανομβρία και οι χωρικοί κατέφυγαν στο Θεό και τους Αγίους του, για να ζητήσουν βοήθεια. Σύσσωμο το χωριό έκανε λιτανεία και περνώντας από το σημείο που βρισκόταν το προσκυνητάρι, έγινε δέηση. Μετά από λίγο άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού και έπεσε πολλή βροχή, που πότισε το διψασμένο τόπο. Οι χωριανοί απέδωσαν την έντονη βροχόπτωση σε θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Δημητρίου και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης βελτίωσαν, όπως προαναφέρθηκε, την λιθοδομή του προσκυνηταριού.
Αργότερα ανανεώθηκε η παρουσία του Αγίου στο σημείο εκείνο. Ο Γιώργης ο Καραπάνος και η μητέρα του Μαριγώ, ενώ δούλευαν εκεί κοντά στα χωράφια τους, ένοιωσαν μια έντονη μυρωδιά λιβανιού. Εκείνη την ώρα ακούστηκαν και φωνές από τον Γρηγόρη τον Κωνσταντίνου που δούλευε παρακάτω, γιατί αυτός είδε φωτιά στο σημείο του προσκυνηταριού και νόμισε ότι κάποιος την είχε ανάψει και κινδύνευαν από πυρκαγιά. Η Μαριγώ Καραπάνενα συγκλονίστηκε από το γεγονός και έφτιαξε σε εκείνο το σημείο με εισφορές των κατοίκων ένα μεγαλύτερο προσκυνητάρι με τσιμεντένια οροφή, προς τιμή του Αγίου.
Τέλος το 1980 ο Κώστας Ραμμόγιανης από το Καστρί και η Μασκλινιώτισα σύζυγός του Μαρία, το γένος Σκλημπόσιου, αποφάσισαν να κτίσουν με δικές τους δαπάνες, στο σημείο εκείνο που βρισκόταν το προσκυνητάρι, μεγάλου μεγέθους εξωκκλήσι, προς τιμή του Αγίου και στη μνήμη του αδικοχαμένου αδελφού της Μαρίας, του Δημήτρη. Ισοπεδώθηκε ο χώρος, κτίστηκε το εξωκκλήσι, ιστορήθηκε το τέμπλο του με μεγάλες εικόνες Βυζαντινής τεχνοτροπίας, κατασκευάστηκε μικρή ομβροδεξαμενή και περιφράχτηκε το προαύλιό του με έξοδα των κτητόρων. Αργότερα συμπληρώθηκαν οι εικόνες του δωδεκάορτου στο τέμπλο της εκκλησίας με δωρεά ευσεβών κατοίκων του χωριού. Το εξωκκλήσι είναι ρυθμού «απλής βασιλικής», ενώ εντύπωση προκαλεί το καμπαναριό του με την μικρή καμπανούλα του. Τα πεύκα, τα κυπαρίσσια και τα δεντρολίβανα φύτεψε στο προαύλιο του εξωκκλησιού η αείμνηστη μητέρα μου Κωνσταντίνα, και τα περιποιόταν μέχρι που έφυγε από τη ζωή. Τα έξοδα της συντήρησης και του ευπρεπισμού στο εξωκκλήσι αυτό, αλλά και στα άλλα εξωκκλήσια του χωριού, αναλαμβάνουν κατά καιρούς ευσεβείς εύποροι Μασκλινιώτες, που έχουν εγκατασταθεί στο εξωτερικό και δεν ξεχνούν ποτέ τον τόπο που αναστήθηκαν*.